Paper Boat

My Grandpa loved Tamil language a lot hence it made sense to write this post in Tamil, however some habits die hard and i actually wrote it in english first and then wrote the same in Tamil, so here i have posted both. Incase you are blessed enough to read Tamil and adventurous enough to read my Tamil version please proceed and kindly excuse and forgive my spelling mistakes 😛 I pray to the lord my Tamil teachers never get to read this 🙂 To read the same post in english please skip the first Tamil part and scroll down to read the same in english

பல வருஷத்துக்கு அப்புறம் ஒரு ரயில் பயணம் அதும் தனியா, அது என்ன தாண்டா டபுள் டெக்கர் ட்ரெயின் நம்மளும் பாப்போம்னு வந்தேன். ஆனா பில்டபோர்ம் வந்த உடனே மனசுல ஒரு பழைய டைரி படிச்சா மாதிரி எல்லாமே ஞாபகம் வருது, கண்ணுல கனவு மாதிரி எல்லாமே வந்து போகுது ஆனா நா இப்போ அந்த சின்ன பொண்ணு இல்ல , கை பிடிச்சு ட்ரெயின் எற கூட தாத்தா பாட்டியும் இங்க இல்லைன்னு பின்னாடி இருந்து சீக்கிரமா ஏறுமான்னு சொன்ன அங்கிள் ஞாபகப்படுத்திட்டார்.

சின்ன வயசுல வாழ்க்கைல இருந்த ஒரே எதிர்பார்ப்பு அந்த சம்மர் லீவுதா, எப்போட வரும்னு காத்துருப்போம் , எல்லா லீவுக்கும் செய்யுரது என்னமோ ஒரே விஷயம்தா, எதுக்கு போறோம்னே தெரியாம ஒரு கம்ப்யூட்டர் கிளாஸ் , எல்லா வருஷமும் இத மானிட்டர் , இத மவுசுனு சொல்லுற அதே அக்கா. எப்படியோ முடிச்சோம் டானு அத முடுச்சா ஒரு வாரம் மெட்ராஸ் கூட்டிட்டு போவாங்க அப்பா அம்மா கூட ட்ரெயின்ல போன ஞாபகம் எனக்கு இல்ல எப்பவும் தாத்தா பாட்டி கூடதா, என் தாத்தா பேரு வெங்கி அவரை அப்படி கூப்பிட்டுதா எனக்கு பழக்கம் மரியாதை இல்லாம இல்ல, இதுவும் அன்பின் ஒரு வெளிப்பாடுதான். லீவு விட்ட உடனே தொல்லை பண்ணலைனா அப்புறம் குழந்தையா இருக்கறதுல அர்த்தம் இருக்கா? இப்போ மாதிரி அப்போ ரெண்டு நிமிஷம்ல டிக்கெட் வாங்க முடியாது அதுவே ஒரு மெட்ராஸ் பயணம் மாதிரி ரயில்வே ஸ்டேஷன் போய் லைன்லா நிக்கணும் , எப்போ டிக்கெட் குடுப்பாங்க என்னைக்கு போக போறோம் , ஜன்னல் சீட் கெடச்சுதான்னு குதிச்சுட்டு வெங்கிய கேக்குறதே ஒரு பெரிய சந்தோசம்தா.

ட்ரெயின் ஆறு மணிக்கு இருக்கும் , நைட் தூங்காம காலையில சக்திமான் மாதிரி ட்ரெயின் ஏறினாலும் ஒரு மணி நேரத்துல நா நார்மல் மேன் தாணு தூக்கம் வந்துரும், தூங்கி எழுந்த ஒரு ராகத்தோட டி காபி சாய் பிரட் ஆம்லெட்னு ஒருத்தர் மாத்தி ஒருத்தர் போவாங்க எப்போ நமக்கு என்ன வாங்கி குடுப்பாங்கனு பாக்கறதுல ஒரு இரண்டு மணி நேரம் போய்டும். இன்னைக்கும் ரைல்வேஸ்ல ஏதும் மாறல அதே சப்பாத்தி மசாலா தோசை சமோசாதா, கைல என்னோட பர்ஸு இருக்கு எதுக்கும் வெயிட் பணவென அனா அன்னைக்கு இருந்த சந்தோஷம் ஆர்வம் இன்னைக்கு என்கிட்ட இல்ல. அன்னைக்கு மாதிரி இன்னைக்கும் ஜெனரல் கம்பார்ட்மெண்ட்ல போயிருந்த கண்டிப்பா பாட்டு பாடி இந்தியா மேப் புக்ஸ் விக்குறவங்கள பாத்துருக்கலாம்னு நினைக்கிறேன்.

ஜோலார்பேட்டை வந்த உடனே நா மெட்ராஸ் வந்துருச்சானு தொலை பண ஆரம்பிக்க நூறாவது தடவையா அந்த தினமலர் நியூஸ்பெபேர் மனப்பாடம் பண்ண விடமாட்ட போலன்னு வெங்கி ஆமா அடுத்த ஸ்டேஷன்தா மெட்ராஸ் ஜன்னல்ல பாருனு சொல்லுறதும் எல்லா வருஷம் நடக்குற வழக்கம். கோயம்புத்தூரில் இருந்து மெட்ராஸ் வர இருக்க ஏல ஸ்டேஷனையும் எண்ணி எழுத சொல்லுவார், நானும் ட்ரெயின் விட்டு எறங்குற அப்போ அடுத்த வருஷம் ஆவது கண்டிப்பா சொல்லிரனும் நினைப்ப ஆனா இன்னைக்கு வர அத நா செய்யல. வெங்கி கேட்ட மாதிரி கண்டிப்பா ஒரு நாள் அத நா கூகுளை கேக்காம எழுதணும்.

இன்னைக்கும் ஜன்னல் சீட்தா ஆனா இந்த பக்கம் வெங்கி இல்ல , இத நா என் எழுதுறேன்னு எனக்கே தெரியல, ஆனா இன்னைக்கு என்னால இத மட்டும் தான் செய்ய முடியும், கதை பேசி சிரிச்சு சிணுங்கி சண்டை போடா இன்னைக்கு அவரு இங்க இல்ல. இன்னைக்கு நீ போய் பத்து வருஷம் ஆச்சு, ஆனா இந்த மாதிரி நான் பாக்குற செயுர எல்லா விஷயத்துலயும் நீ இருக்கா. இந்த பதிவு மாதிரி எதோ ஒரு வழில நா உனக்கு எல்லாமே சொல்லுவேன். இப்போ நா எப்படி அனுப்பின இது உனக்கு கிடைக்கும் நீ சொல்லி குடுத்த காகித கப்பல்ல அனுப்புவா?

இத நா முதலில் இங்கிலிஷ்லதா எழுதின அப்புறம் உன்ன பத்தின பதிவு நீ நேசிச்சா தமிழ்ல எழுதின தான செறி, அதனால் தமிழா மறுபடியும் எழுதின , கண்டிப்பா நிறைய தப்பு இருக்கும் படிச்சா கண்டிப்பா நீ என்ன திட்டுவ, இது என்னோட முதல் தமிழ் பதிவு உனக்காக, இனிய தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் வெங்கி. ❤

————————————————————————————————–

After years of giving up on trains, I boarded Uday express the first train journey I took after years, once the train starts moving all my memories start gushing back. Nothing has changed not even the tune of the vendors who harp tea, kaappi, chai chai but here I am grown into an adult and not a kid traveling with my grandparents.

For every kid,  that one summer vacation which we wait for the whole year is always special and I am no exception.  The usual itinerary for every single summer vacation was go for a computer course for a month and visit my aunt in Madras for a week and then annoy the hell out of my mom for the rest of the days. The computer classes are always boring and waste of time the only exciting part for me would be visiting madras and every year I used to travel with my grandparents in train. Honestly I don’t remember travelling in train with parents or anyone else, as soon as my exams get over I used to start bugging my thatha , let me call him Venki as am used to call him by his name and never as thatha 🙂 Venki would take me to the railway station we used to stand in queue at the counter and ask for tickets. In today’s time of course this looks like pain in the ass and unimaginable but back then getting the tickets itself was an experience I used to look forward to. We used to travel in general compartment and for the first few hours I will always stay high on adrenaline.

My train journey usually has 3 stages, Nicely gaze out of the window and day dream and fall asleep, wait and watch all the vendors who come in with food and see which one would Venki get for me and finally pester Venki asking did we reach madras. Even today the menu and the vendors hasn’t changed they still sell the same veg cutlet, bread omlet, chapathi, masala dosa and samosae (as they call it) maybe if I had travelled in the general compartment I might have even seen the visually challenged and others sing and sell India maps and Colouring books.

For me this whole train journey was like re-reading my favourite childhood storybook or maybe my own diary, it is so nostalgic how I wish I was still the small one sitting cocooned between the window and my grandad and listening to him lie to me that we reached Madras as soon as the train enters Jolarpettai station, and he asking me to count all the stations from Coimbatore to Madras and write it down so that he can re-read the Tamil newspaper for the 100th time in peace. I have failed miserably every year to count the stations and every time I get down from the train I used to promise myself maybe next time. Someday maybe I really will fulfil this promise without asking google.

I am not really sure why am writing this down, but that’s all I am able to do now, I no longer have the fortune to travel with my Venki or even go reminiscence my train stories with him, Staring outside this train window with tears flooded, maybe this is a letter that I want to send to the clouds to him , Will a paper rocket work or should I send it in a paper boat that he taught me to make ?? Its been ten years today and I Miss you dearly and I am and I will continue to cherish you for this lifetime , Love you my dear Venki and a Happy Tamil New year to you ❤